Manlief en ik zijn weer aardig opgeknapt en omdat van ons allebei de vakantie in het water was gevallen door corona, zijn we er afgelopen weekend even samen tussenuit gegaan. Heerlijk genoten van de mooie omgeving, het zonnige weer en elkaar:

De bloemen op het kaartje maakte ik met de gratis prints van Karin Joan, de tekststempel is van SU!

Het prachtige boeket kreeg manlief van zijn werkgever omdat hij zijn reis naar Lapland moest afzeggen door corona!
Kinderchocolade koekjestaart
200 gr ongezouten boter, kamertemperatuur
250 gr lichtbruine suiker
2 eidooiers
1 tl vanille-extract
320 gr bloem
1 tl bakpoeder
100 gr witte chocoladedruppels
150 gr kinderchocolade + ongeveer 16 repen voor het midden
300 gr witte chocolade- en hazelnootpasta
Verwarm de oven voor op 160°C.
Doe de boter en suiker in een kom en meng met een mixer tot een geheel.
Voeg de eidooiers en het vanille-extract toe en mix opnieuw tot een geheel.
Doe de bloem en het bakpoeder erbij en kneed de ingrediënten tot een deeg.
Voeg de witte chocoladedruppel en 150 gram Kinderchocolade (in kleine stukjes) toe aan het deeg. Kneed de chocolade er met je handen doorheen, tot het gecombineerd is.
Verdeel de helft van het koekdeeg over de bodem van een bakvorm. Druk aan met de achterkant van een lepel en zorg voor een opstaand randje.
Smelt de witte chocolade- en hazelnootpasta. Giet de gesmolten chocolade over het koekdeeg. Verdeel de chocolade gelijkmatig.
Verdeel ongeveer 16 repen Kinderchocolade over de taart.
Rol de overgebleven helft van het koekdeeg uit in een platte cirkel. Leg het deeg bovenop de taart. Druk goed aan en zorg ervoor dat de taart helemaal bedekt is met deeg.
Zet de taartvorm in de oven en bak in ongeveer 20 tot 25 minuten gaar.
Billy heeft het flierefluitersyndroom. Haar vriendinnen wonen samen, krijgen kinderen en hebben een indrukwekkende carrière. Maar Billy heeft geen huisje, boompje of beestje. Alleen een nietszeggende baan op een afdeling waar niemand haar ziet staan en directeur Matthew haar nog steeds Jilly noemt. Superirritant natuurlijk, dus waarom ze zich dan toch stiekem tot hem aangetrokken voelt is haar een raadsel. Matthew is tien jaar ouder, laat nooit iets los over zichzelf en is allesbehalve populair. Maar toch hééft hij iets.
Nadat ze op een werktrip per ongeluk bij elkaar op de hotelkamer zijn beland, krijgt Billy steeds meer gevoelens voor hem. Maar waarom probeert hij haar op afstand te houden? En waarom is zijn verleden zo’n verboden onderwerp? Tot overmaat van ramp duikt er ook nog iemand op die beweert meer over Matthew te weten…
De cover raakte me al meteen, niet alleen erg mooi met een prachtige zonsondergang, maar het maakte me ook nog eens nieuwsgierig. Vier silhouetten, duidelijk zichtbaar een vrouw alleen en daaronder de vervagende silhouetten van een gezinnetje, man, vrouw en een kind.
De schrijfstijl is zoals je gewend bent van Gillian King, prettig en vlot te lezen.
Je leest het verhaal beurtelings vanuit Billy en Carmen, en ook vanuit het verleden van Carmen, zodat alle puzzelstukjes langzaamaan op hun plek vallen.
De personages worden goed uitgewerkt en je leert ze gedurende het verhaal ook steeds beter kennen. In het begin moest ik er even inkomen, want ik had niet direct een band met hoofdpersonage Billy. Maar toen ik haar eenmaal beter leerde kennen, zat ik al snel in het verhaal en las het ook weer als een trein. Nee, eerder als een achtbaan, een achtbaan vol emoties! Er worden namelijk pittige thema’s zoals verlies, rouwverwerking en schuldgevoel verwerkt in een warm en aangrijpend verhaal.
Een nieuwe parel aan de kroon van King en echt een aanrader voor iedereen die houdt van een extra, diepere laag in een mooi verhaal!
Lees hier de eerste bladzijden van dit boek!
Uitgever: harpercollins.nl


