Het had zo'n leuke dag moeten worden; donderdag, mooi weer, oma's oppasdag en plannen voor een gezellig dagje samen. Helaas liep alles anders.
Toen ik Isabel naar bed toe bracht, ben ik gevallen met haar op de arm. Daardoor kon ik de val niet breken, probeerde Isabel zo goed mogelijk vast te houden en viel daarbij zelf plat op mijn rug en hoofd. Voelde meteen dat het niet goed zat, kon niet meer gaan zitten of staan en had vreselijke pijn in m'n lies. Heb mezelf naar de vaste telefoon op mijn werkplek moeten slepen helemaal aan de andere kant van de hal (mobiel lag natuurlijk beneden), 112 gebeld en gewacht op mannen van de ambulance. Die hebben Isabel overgenomen en nagekeken en tot mijn grote geruststelling mankeerde zij niets. Wat was ik blij!
Zelf bleek ik bij aankomst in het ziekenhuis mijn bekken gebroken te hebben. Een bijzonder pijnlijke aangelegenheid kan ik jullie inmiddels vertellen. Vanmiddag ben ik naar huis gebracht om daar met morfine, rust en fysio te gaan werken aan mijn herstel. Dit kan wel even gaan duren. Manlief heeft vrij genomen, er is een ziekenhuisbed geregeld voor in de woonkamer, postoel, looprekje, rolstoel en nu kan het grote karwei gaan beginnen. Van freubelen zal voorlopig weinig komen, al hoop ik wel af en toe een forum- of blogrondje te kunnen doen.
Toen ik Isabel naar bed toe bracht, ben ik gevallen met haar op de arm. Daardoor kon ik de val niet breken, probeerde Isabel zo goed mogelijk vast te houden en viel daarbij zelf plat op mijn rug en hoofd. Voelde meteen dat het niet goed zat, kon niet meer gaan zitten of staan en had vreselijke pijn in m'n lies. Heb mezelf naar de vaste telefoon op mijn werkplek moeten slepen helemaal aan de andere kant van de hal (mobiel lag natuurlijk beneden), 112 gebeld en gewacht op mannen van de ambulance. Die hebben Isabel overgenomen en nagekeken en tot mijn grote geruststelling mankeerde zij niets. Wat was ik blij!
Zelf bleek ik bij aankomst in het ziekenhuis mijn bekken gebroken te hebben. Een bijzonder pijnlijke aangelegenheid kan ik jullie inmiddels vertellen. Vanmiddag ben ik naar huis gebracht om daar met morfine, rust en fysio te gaan werken aan mijn herstel. Dit kan wel even gaan duren. Manlief heeft vrij genomen, er is een ziekenhuisbed geregeld voor in de woonkamer, postoel, looprekje, rolstoel en nu kan het grote karwei gaan beginnen. Van freubelen zal voorlopig weinig komen, al hoop ik wel af en toe een forum- of blogrondje te kunnen doen.

















